سبک ها و دوره های شعر فارسی-آقای اکبر سلیمانی

سبک شعر، یعنی مجموع کلمات و لغات و طرز ترکیب آنها، از لحاظ قواعد زبان و مفاد معنی هر کلمه در آن عصر، و طرز تخیل و ادای آن تخیلات از لحاظ حالات روحی شاعر، که وابسته به تأثیر محیط و طرز معیشت و علوم و زندگی مادی و معنوی هر دوره باشد، آنچه از این کلیات حاصل می شود آب و رنگی خاص به شعر می دهد که آن را "سبک شعر" می نامیم، و قدما گاهی به جای سبک "طرز" و گاه "طریقه" و گاه "شیوه" استعمال می کردند.

1- سبک خراسانی
2- سبک عراقی

3- سبک هندی

4- بازگشت ادبی یا سبکهای جدید که منتهی به سبک جدید دوره مشروطه
سبک خراسانی

ادامه نوشته

آشنایی با اصطلاحات ادبی- آقای سلیمانی

آثار روزی رسان آثار روزی رسان به آثاری می گویند که تنها برای کسب معاش و روزی نوشته می شود. قدمت آن دست کم به سده ی ١٨ میلادی می رسد. نمونه ی کلاسیک "اثر روزی رسان" رمان فلسفی راسلاس اثر جانسون است که نویسنده آن را برای تأمین هزینه کفن و دفن مادرش و ادای وام های خود در یک هفته شب ها نوشت. آرایه بیرونی آرایه های بیرونی آن ها هستند که بیش تر پیکره سخن را زیبا می کنند. مثل سجع، ترصیع، جناس، عکس، اشتقاق، رد المطلع، ذوقافیتین، در العجز علی الصدر، اعنات و ...

آرایه درونی آرایه های درونی همان صناعات معنوی و آرایه هایی هستند که اگر ظاهر واژه دگرگون شود، باز آن آرایه از میان نمی رود. مثل پرسش بلاغی التفات، قلب و جمع. آرکائیسم آرکائیسم (باستان گرایی) آن است که شاعر یا نویسنده در اثر خود از کلمات مهجور و ساختارهای دستوری قدیم استفاده کند. باستان گرایی بر دو نوع است: باستان گرایی واژگانی و باستان گرایی نحوی.باستان گرایی اگر در خدمت زیبایی شعر باشد از محاسن شعر است، اما اگر سدّ و مخل زیبایی شعر باشد در زمره معایب شعر قرار می گیرد. آغنات  Leonine Rhyme برابر انگلیسی برای اَعنات است. اَعنات را لزوم‌مالایلزم هم می‌گویند. در لغت به معنی به رنج افکندن، رنجانیدن، آزردن و در کاری دشوار انداختن است. و اما در علم بدیع به صنعتی می‌گویند که گوینده ملزم به چیزی شود که لازم نیست. مانند غزل سعدی که شاعر حرف "یا" را قبل از حرف رَوی "لام" (حرف آخر قافیه) تا به آخر غزل تکرار می‌کند:چشم بدت دور ای بدیع شمایل / ماه من و شمع جمع و میر قبایل جلوه‌کنان می‌روی و باز نیایی / سرو ندیدم بدین صفت متمایل نام تو می‌رفت و عارفان بشنیدند / هر دو به رقص آمدند سامع و قایل در مجموع لزوم‌مالایلزم چنان است که شاعر یا نویسنده برای آرامش کلام یا هنرنمایی، خودش را به آوردن حرفی پیش از رَوی مجبور کند یا در اثنای سخن، آوردن کلامی را بر خودش لازم کند که در اصل لازم نباشد. به عنوان مثال، شاعر خودش را مقید کند که کلمه‌ی "روشن" را با "گلشن" و "جوشن" قافیه کند، در حالی که می‌تواند از "گلخن" و "مسکن" و "وطن" و ... هم کمک بگیرد.

ادامه نوشته

سؤالات مفهومی درس ادبيات فارسي (3) عمومي

 

تهیه كننده :

غزال محمدي نسب

سرگروه ادبيات سرچهان

زمستان 90

 

ادامه نوشته

بانك سؤالات مفهومي درس ادبيّات فارسي كلاس دوم

 

بانك سؤالات مفهومي درس ادبيّات فارسي كلاس دوم منطقه ي خشت و كمارج

سال تحصيلي 91- 90

گرد آورنده :

سرگروه ادبيّات : علي پرويزي كشكولي

 

ادامه نوشته

شیوه نامه کیفیت بخشی به ادبیات فارسی

شیوه نامه کیفیت بخشی به ادبیات فارسی

تقدیر از همکاران و سرگروه‌ها

بدین وسیله از خلاقیت‌های همکاران مناطق بندر ریگ و خارگ سپاسگزاری می‌گردد. لازم به ذکر است که همکاران فوق با برگزاری مسابقات تولید کلیپ و پاورپوینت در دروس مختلف همکاران و دانش آموزان را بیش از پیش با شیوه‌های نوین آموزشی آشنا نموده‌اند.